Μην ψηφίζετε ποτέ…

Θεωρούμε τους εαυτούς μας ελεύθερους άνδρες και ελεύθερες γυναίκες, ολόκληρους-ες και αδιαίρετους-ες, που δεν μπορούν να μας κάνουν κομματάκια για να μας τακτοποιήσουν στα θεσμικά ντουλαπάκια του κράτους ή στα χρηματοκιβώτια των αφεντικών και των λοιπών ιδιοκτητών. Δεν είναι ωστόσο δύσκολο να αντιληφθούμε ότι κάτι τέτοιο δεν αποτελεί παρά μια ακόμα πλάνη. Είναι γεγονός ότι δεν μπορούμε να ανήκουμε στον εαυτό μας. Κυριευόμαστε από τους κυρίαρχους μέσω του χρήματος και του χρόνου. Ο χρόνος μας είναι τεμαχισμένος σε μικρά κομμάτια σύμφωνα με τις επιθυμίες των πολιτικών, των διαφημιστών, των μπάτσων, των δικαστών, των κοινωνικών «λειτουργών», των αφεντικών, της ιατρικής, των κοινοτήτων και των οικογενειών. Όλοι τους φτάνουν κάποια στιγμή, συνειδητά ή όχι, να μας διχάσουν, να μας στρέψουν τον ένα ενάντια στον άλλο, να μας αντιπροσωπεύσουν δια της βίας, να μας ληστέψουν, να μας στρατολογήσουν, να μας αναλύσουν, να μας απειλήσουν, να μας αγοράσουν ή να μας πουλήσουν, ή, το βασικότερο όλων, να μας κοπανίσουν.

Οι πολιτικοί είναι εκείνοι που μας αγοράζουν στην καλύτερη τιμή για να μας ξαναπουλήσουν σε τιμή ευκαιρίας, εκείνοι που κάνουν τα μάτια μας να υγρανθούν προτού να μας βιάσουν τον διαθέσιμο εγκεφαλικό χρόνο. Προσποιούνται πως αντιπροσωπεύουν τους πόθους μας ενώ μας τους υπαγορεύουν, με το κοινωνικό πιστόλι στον κρόταφο. Με αντάλλαγμα ένα ψηφοδέλτιο, μας υπόσχονται οάσεις εν μέσω των καταιγισμένων υπάρξεών μας, στην έρημο των ψευτό-προσποιητών και της μιζέριας που εποικίζει με αξιοθρήνητο τρόπο τις βαρετές ζωές μας.

Σύντομα μια νέα εκλογική στιγμή, το πανηγύρι των συναρπαγμένων, η απόλυτη ηγεμονία των εμπόρων ιδεολογικών ταπήτων. Μα, ποιος είναι ακόμα τόσο μαλάκας ώστε να πιστεύει ειλικρινά σε όλα αυτά; Ποιος είναι ακόμα αρκετά μαλάκας ώστε να πάει να ψηφίσει με το καρδιοχτύπι που πάνε οι ερωτευμένοι στο πρώτο ραντεβού;

Σχεδόν κανείς. Πάμε να ψηφίσουμε όπως άλλοι πάνε χτυπούν κάρτα. Πάμε να ψηφίσουμε όπως πάμε για δουλειά, πάμε να ψηφίσουμε όπως συμπληρώνουμε τη φορολογική μας δήλωση: μέσα στην πλέον απόλυτη βαρεμάρα ή χαμηλώνοντας τα μάτια και μισώντας τον εαυτό μας.

Ορισμένοι είναι ανοιχτά οι αντιπρόσωποι της αστικής τάξης, κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται πως αντιπροσωπεύουν τους φτωχούς και τους κυριευμένους, αλλά τίποτα δεν μοιάζει περισσότερο με έναν αντιπρόσωπο της αστικής τάξης από έναν αντιπρόσωπο των φτωχών.

Κανείς υποψήφιος δεν θα αντιπροσωπεύσει ποτέ τη δίψα μας να μην αντιπροσωπευόμαστε πια, κανείς ανάμεσά τους δεν θα μπορούσε ποτέ να αντιπροσωπεύσει πιστά δύο άτομα την ίδια στιγμή. Καμία εκλογική ψηφοφορία δεν θα μπορέσει ποτέ να μας απελευθερώσει, να μας επιστρέψει τις ζωές μας. Το ερώτημα δεν είναι για ποιον και για ποιο πράγμα να ψηφίσουμε. Το ερώτημα είναι γιατί να ψηφίσουμε;

Στις επόμενες εκλογές, όπως και σε όλες τις άλλες πριν από αυτές, θα απέχουμε και θα καλέσουμε όλους να κάνουν το ίδιο, να μη συμμετάσχουν στην ίδια την υποδούλωσή τους. Μόνο που αυτό που χρειάζεται δεν είναι μονάχα να απέχουμε ή να εγκαταλείψουμε τις κάλπες. Χρειάζεται να τις κάψουμε και να βάλουμε φωτιά σε αυτόν τον κόσμο που μας ταπεινώνει και που μας υποβαθμίζει, να ξαναπάρουμε τις ζωές μας, τα σώματα και την αξιοπρέπειά μας στα χέρια μας, και, αν η ευφυΐα δεν φανεί αρκετή, η βία θα τα καταφέρει.

Επανάσταση.

Να επιτεθούμε ενάντια σε ότι μας καθιστά αδύναμους και μας στερεί τις ίδιες μας τις ζωές.
Ας απελευθερωθούμε από την πολιτική.

Αναρχικοί

Φωτιά σε όλες τις φυλακές!

Αφίσα στους τοίχους γαλλικών πόλεων, Ιούνης 2011

Η φυλακή… Όλοι έχουμε μια αμυδρή ιδέα περί τίνος πρόκειται· ένα ρεπορτάζ στην τηλεόραση, η νιοστή δολοφονία της διοίκησης των φυλακών στη στήλη «Διάφορα Γεγονότα» των πρωινών εφημερίδων, σύντομες κι ανέξοδες στιγμές αγανάκτησης από ‘δώ κι από ‘κεί. Όλοι μιλάμε γι’ αυτήν, αλλά κάνουμε σαν να μην υπάρχει. Σαν να μη βρίσκονται καθημερινά, δεκάδες χιλιάδες από εμάς, όμηροι του κράτους, μόνοι, στο προσωπικό τους ταξίδι μέσα στον κόσμο των φυλακών, αποκομμένοι απ’ όλους και υφιστάμενοι την καταστολή πίσω από ένα πέπλο σιωπής.
Παρ’ όλα αυτά, πολλοί από εμάς έχουμε έναν αδερφό, μια φίλη, έναν ξάδερφο στη φυλακή ή επισκεπτόμαστε έναν κοντινό μας άνθρωπο εντός των τειχών, και πολλοί καταλήγουμε να το βρίσκουμε συνηθισμένο. Σε τελευταία ανάλυση, αρκετοί έχουμε γευτεί πώς είναι μια μικρή διαμονή στη φυλακή, μία, δύο, τρεις ή και περισσότερες φορές, από κοντά ή μακριά, εντός ή πλησίον των γεγονότων.
Να φυλακίζεις άλλα ανθρώπινα όντα, μέσα σε κλουβιά λίγων τετραγωνικών, για μήνες ή και χρόνια, να εκμηδενίζεις κάθε θέληση μέσα τους, να τους στύβεις σαν τα λεμόνια, να τους συνθλίβεις, να τους στερείς την αγάπη, να τους παρενοχλείς, να τους ναρκώνεις, να τους χτυπάς, να τους δικάζεις, να τους σκοτώνεις, να τους αντιμετωπίζεις σαν να είναι χειρότεροι κι από σκουπίδια και να τους επιβάλλεις να εργάζονται σαν κατάδικοι σε κάτεργο· η φυλακή είναι η βαρβαρότητα σε όλο της το μεγαλείο, είναι η ολοκληρωτική βασιλεία μιας χούφτας σαδιστών και μικρών υπάκουων εκτελεστών εντολών. Είναι η τελευταία ανάσα μιας σφαίρας που έρχεται ολόισια να φυτευτεί στο κεφάλι ενώ όλοι κοιτάζουν αλλού, απορροφημένοι ολότελα απ’ τη δική τους μιζέρια. Είναι το μέσο με το οποίο αυτός ο κόσμος εκδικείται ενάντια στην ανισορροπία του ή στον ανταγωνισμό. Είναι ένας απ’ τους τρόπους με τους οποίους αυτός ο κόσμος επιβάλλει την ειρήνη.
Πρέπει τουλάχιστον ν’ αναγνωρίσουμε ότι, όσον αφορά τη φυλακή, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: όχι «μπλα μπλα» ή «ναι, αλλά…»˙ μια κοινωνία που χρειάζεται τις φυλακές για να επιβιώσει είναι μια κοινωνία που έχει κηρύξει τον πόλεμο σ’ ένα κομμάτι της. Μια κοινωνία που περηφανεύεται ότι διαχειρίζεται τόσο βίαια αυτά τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι μια κοινωνία που βάζει το κεφάλι της στη λαιμητόμο της επανάστασης, που δικαιολογεί την αναγκαιότητα της καταστροφής της. Κι αν ακόμα «αναπλάσουν» την εικόνα των φυλακών, φτιάξουν κτήρια μεγάλα και «άνετα», καλύψουν τα κελιά με χρυσό, βάλουν αυτόματο κλιματισμό ή μειώσουν το μήκος των γκλομπ, τα χτυπήματα θα προξενούν τον ίδιο πόνο κι η φυλακή θα παραμένει το ίδιο πρόβλημα που ήταν πάντα. Σημασία έχει η τόλμη της ελευθερίας και όχι η δειλία ενός καθεστώτος διαρρύθμισης του εξαναγκασμού.
Αποδεκτή φυλακή είναι μόνο εκείνη που τυλίγεται στις φλόγες!
Μιλούν ήδη για περίπου 30 θανάτους κρατουμένων, απ’ την αρχή της χρονιάς. Τολμούν ακόμα να μας μιλούν γι’ αυτοκτονίες κι ατυχήματα. Τολμούν να υπαινίσσονται ότι είναι ανώδυνο να κρεμαστείς μέσα σε μια φυλακή, είναι ανώδυνο να πεθάνεις «τυχαία» απ’ τα χτυπήματα των δεσμοφυλάκων ή συγκρατουμένων. Μας μιλούν για «αυτοκτονίες» προσπαθώντας να μας πείσουν ότι δεν είναι η διοίκηση των φυλακών και το κράτος που σκοτώνουν. Αλλά για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι κάθε θάνατος στη φυλακή είναι μια δολοφονία εκ μέρους τους. Κι ο κόσμος μέσα και έξω από τη φυλακή διαφέρει μόνο ως προς το βαθμό έντασης κι όξυνσης των καταστάσεων. Η φυλακή δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εκτυφλωτική αντανάκλαση της κοινωνίας μέσα από μεγεθυντικό φακό.
Όλα είναι χειρότερα μέσα στη φυλακή απ’ ό,τι έξω, κι όμως όλα είναι εντελώς ίδια…
Τα ίδια σκατά, οι ίδιοι εξουσιαστικοί μηχανισμοί, η ίδια τάση για κυριαρχία, η ίδια βία συνυφασμένη με την κοινωνική ειρήνη, το ίδιο φακέλωμα, οι ίδιες σιχαμένες σχέσεις κι οι ίδιοι συσχετισμοί ανάμεσα στους ανθρώπους, είτε οικονομικοί είτε κοινωνικοί.
Είναι τόσο δύσκολο να μιλήσει κανείς ψύχραιμα για τη φυλακή, παραμένοντας ανεπηρέαστος απ’ τη σιχαμένη ατμόσφαιρα που διαχέει γύρω απ’ τις ζωές μας. Όμως, τα δάκρυα δεν οδηγούν πουθενά, ούτε και θα πετύχουμε κάτι με αυτά· τα δάκρυα μονάχα να μας πνίξουν μπορούν. Η αγανάκτηση ποτέ δεν γκρέμισε κανέναν τοίχο, και δε θα κατανικήσουμε ποτέ τη φυλακή με το Δίκαιο και το Νόμο, αφού είναι κτισμένη απ’ τις δικές τους πέτρες.
Μέσα σ’ αυτή την κοινωνία που έχει ανάγκη να φυλακίζει: φυλακές, ψυχιατρεία, κέντρα κράτησης, σχολεία, οίκοι ευγηρίας, ανθρωπιστικοί καταυλισμοί, εργοστάσια, νοσοκομεία, αναμορφωτήρια, σειρές διαμερισμάτων, ιδρύματα σχολικής επανένταξης, προφυλακίσεις κ.τ.λ. Σ’ αυτή την κοινωνία όπου κάποιοι επιλέγουν να γίνουν δεσμοφύλακες, δικαστές ή μπάτσοι, η επιλογή μας είναι ξεκάθαρη: Φωτιά σ’ όλες τις φυλακές. Φωτιά στο κράτος.
Οι φυλακές πρέπει να καταστραφούν μία προς μία, να γκρεμιστούν πέτρα προς πέτρα· να κυνηγήσουμε κάθε δεσμοφύλακα και δικαστή, έναν προς έναν.

Ας καταστρέψουμε τις φυλακές καταστρέφοντας την κοινωνία Γιατί μια κοινωνία που φυλακίζει και ταπεινώνει είναι η ίδια φυλακή Ας καταστρέψουμε τις φυλακές με λύσσα και χαρά

(Αφίσα στους τοίχους γαλλικών πόλεων, Ιούνης 2011)